Andere redenen voor een heupscopie

Het labrum kan ook scheuren zonder dat er sprake is van FAI: bijvoorbeeld door een val, een verdraaiing van de heup tijdens sport, of door herhaalde microscopische overbelasting. Ook dan kan een heupscopie uitkomst bieden om het labrum te hechten of, als het weefsel te beschadigd is, het gescheurde deel te verwijderen.

Kraakbeen kan beschadigd raken door een trauma, door FAI of in combinatie met een labrumscheur. Omdat kraakbeen zichzelf nauwelijks herstelt, kunnen tijdens de operatie losse kraakbeenrandjes worden gladgemaakt, of kan bij een klein defect een microfractuurtechniek worden toegepast: kleine gaatjes in het onderliggende bot stimuleren de vorming van littekenweefsel dat de functie van kraakbeen deels overneemt. Bij (beginnende) artrose van het heupgewricht is een heupscopie niet de juiste behandeling. Kraakbeenschade komt regelmatig samen voor met FAI, met name bij de cam-variant — lees meer op de pagina over FAI.

Soms breekt een stukje bot of kraakbeen los in het gewricht. Zo'n 'gewrichtsmuis' kan pijn, klikken of een slot-gevoel geven. Met een heupscopie is zo'n los fragment goed te verwijderen.

Bij heupdysplasie is de heupkom aan de ondiepe kant, waardoor de heupkop minder steun krijgt. Dat kan het labrum overbelasten. Heupdysplasie vraagt om een zorgvuldige afweging: een heupscopie is niet altijd de beste oplossing, en soms is een andere ingreep aan de heupkom passender, zoals een Ganz-osteotomie — lees meer op de pagina over alternatieven. Deze afweging maak je samen met je orthopedisch chirurg — lees meer op de pagina over samen beslissen.

Een heupscopie werkt het best bij jonge mensen zonder kraakbeenschade en met een gezond gewicht. Bij tekenen van (beginnende) artrose, kraakbeenschade van de heupkom, heupdysplasie, een BMI boven de 25 of een leeftijd boven de 45 jaar is terughoudendheid op zijn plaats — de kans op een goed resultaat is dan kleiner. Je orthopedisch chirurg bespreekt dit altijd eerlijk met je, zie ook informed consent.